Jak rozszerzyć praktykę psychologiczną o mediacje?

Czy mediacje, jako rozszerzenie usług psychologa może być dobrym pomysłem i jak widzicie tego typu przebranżowienie lub po prostu rozszerzenie kwalifikacji?

Z punktu widzenia psychologa to warto też zostać mediatorem, bo czasami istnieje potrzeba bardziej formalnego uregulowania sporu u pacjenta/klienta. Takie naturalne przejście z pomocy psychologicznej na mediacyjną daje znacznie większą elastyczność.

Sporo psychologów właśnie zaczyna się przestawiać na mediacje, a jak dołączysz do programu partnerskiego, takiego bardziej ogólnokrajowego to dostaniesz od razu cały standard pracy i kontakty. A w tych lepszych teren na wyłączność, a to już jest naprawdę wielka okazja.

Dla psychologa posiadanie lokalnego rynku mediacji na wyłączność to jest jedna z ciekawszych dróg rozwoju zawodowego, a można to osiągnąć, dzięki zaangażowaniu w programie Mediator Cafe. Poczytaj na spokojnie – https://mediatorcafe.pl/program-partnerski/, bo jednak sporo rzeczy musisz przyswoić, ale w ich sieci już działa wielu ekspertów, więc to nie jest tak, że centrum mediacji musisz rozwijać od absolutnego zera.

Punktów mediacyjnych i to właśnie prowadzonych przez psychologów i psychoterapeutów z doświadczeniem mocno brakuje i na pewno jest na coś takiego popyt. Całkiem ciekawy temat, ja wcześniej nawet nie wiedziałem, że coś takiego istnieje, jak programy partnerskie mediatorów.

Nie ma w sumie jednego mediatora od wszystkiego, więc warto w danym oddziale łączyć wszystkie kwalifikacje. Dołączenie do sieci partnerskiej w takim wypadku daje znacznie większe szanse na pozyskanie zleceń, np. od kancelarii prawnych, które same nie rozwiązują sporów w taki sposób.

Mediacje na wyłączność markową w danym mieście to świetna idea i w sumie całkiem sensownie to wygląda. Aż sam się teraz zastanawiam, czy się przypadkiem nie przekwalifikować lekko pod mediacje właśnie.